Bawat tangkay ng rosas na inireregalo tuwing Valentine’s Day o Mother’s Day ay may kaakibat na kuwentong madalas ay hindi kasing-ganda ng talulot nito. Para kay Olga, isang beteranang manggagawa sa greenhouse sa Colombia, ang bawat araw ay nangangahulugan ng pagpitas ng 350 rosas sa gitna ng matinding sakit ng katawan at pagkalula mula sa usok ng kemikal. Sa kabila ng panganib ng mga pestisidyo, sampung minuto lamang ang ibinibigay na palugit ng kanyang superbisor matapos ang pag-spray bago siya pabalikin sa loob—kulang na kulang para humupa ang lason, ngunit sapat para maabot ang kanyang quota.
Tulad ni Olga, libo-libong kababaihan sa Colombia, Ecuador, Kenya, at Ethiopia ang nakagapos sa katotohanang “kailangan ko ang trabahong ito.” Ang desperation na ito ang nagsisilbing pundasyon ng bilyon-bilyong dolyar na industriya ng cut-flower sa buong mundo, kung saan ang murang lakas-paggawa ay kapalit ng kalusugan at dignidad ng mga manggagawa.
Ang Kayarian ng Paggawa at ang Kasarian
Hindi aksidente na kababaihan ang bumubuo sa malaking bahagi ng sektor na ito. Sa Ethiopia, tinatayang 85% ng mga manggagawa sa bulaklak ay babae, habang sa Colombia naman ay umaabot ito sa 60%, kung saan marami ay mga solong ina. Pinipili ng mga employer ang mga kababaihan dahil sa limitadong opsyon ng mga ito sa probinsya, at sa paniniwalang mas matiyaga at mas mura ang kanilang paggawa.
Bagaman madalas ipagmalaki ng industriya na mas mataas ang kanilang pasahod kaysa sa minimum wage ng agrikultura sa kani-kanilang bansa, malayo pa rin ito sa tinatawag na living wage o sapat na sahod para sa disenteng pamumuhay. Ayon sa Anker Methodology, ang sahod sa Kenya at Ethiopia ay nasa 50% hanggang 65% lamang ng halagang kinakailangan para sa mga pangunahing pangangailangan ng isang pamilya.
“Race to the Bottom”: Ang Kompetisyon sa Murang Sahod
Ang pandaigdigang kalakalan ng bulaklak ay tila isang karera pababa pagdating sa sahod. Noong dekada ’70, lumipat ang produksyon mula Netherlands patungong Colombia dahil sa mas murang labor. Nang tumaas ang sahod sa Colombia, kumalat ang mga farm sa Ecuador at Kenya, at ngayon ay sa mga umuusbong na merkado gaya ng Ethiopia at Tanzania kung saan mas mababa pa ang pasahod.
Sa gitna ng malalaking kita—gaya ng Kenya na kumikita ng halos €900 milyon kada taon—ang mga pitasero ay sumasahod lamang ng kulang sa €100 kada buwan. Ang pressure mula sa mga supermarket sa Europa at Amerika na mapababa ang presyo ay direktang ipinapasa sa mga manggagawa sa pamamagitan ng mabibigat na quota:
- Harvesting: 250–350 rosas kada oras.
- Packaging: 1,250–1,500 tangkay kada oras.
Sa mga peak season, ang mga manggagawa ay inaasahang magtrabaho ng hanggang 20 oras, madalas ay walang bayad na overtime, at sa ilalim ng banta ng pagkasesante kung magrereklamo.
Ang Panganib sa Greenhouses at Harasment
Ang pinakamalalang epekto ng industriyang ito ay ang sistematikong pagkakalantad sa mga kemikal. Ang cut-flower industry ang isa sa may pinakamataas na paggamit ng pestisidyo sa mundo. Sa Colombia, natuklasang gumagamit ng 127 uri ng pestisidyo, kung saan 20% ay ipinagbabawal na sa US dahil sa pagiging carcinogenic. Dalawa sa bawat tatlong manggagawa ang dumaranas ng sakit sa baga, problema sa paningin, o kapansanan sa panganganak.
Bukod sa lason, talamak din ang sexual harassment. Sa Ecuador, lumabas sa pag-aaral na 55% ng mga manggagawa ang dumanas ng harasment, at marami ang napupuwersang magbigay ng “sexual favors” kapalit ng pananatili sa trabaho o maayos na iskedyul.
Pag-asa sa pamamagitan ng Unyon at Sertipikasyon
Ang pagkakaroon ng mga unyon ang nakikitang pinakamabisang paraan para sa pagbabago. Sa Kenya, kung saan mas malakas ang kilusan ng mga manggagawa, mas mataas ang sahod at mas maayos ang safety standards kumpara sa mga bansang ipinagbabawal o sinusupil ang mga unyon.
Samantala, ang mga sertipikasyon gaya ng Fairtrade o Rainforest Alliance ay nakatutulong sa pagbibigay ng edukasyon at mas maayos na kontrata, ngunit sakop lamang nito ang maliit na bahagi ng industriya. Hangga’t nananatiling hindi transparent ang supply chain at walang sapat na proteksyon ang mga manggagawang mag-organisa, mananatiling mabangong tabiki lamang ang mga sertipikong ito sa isang sistemang mapagsamantala.
Ang tunay na pag-unlad ay hindi dapat nakasandig sa pagpako sa sahod at paglalason sa mga manggagawa. Darating ang panahon na ang lakas ng kolektibong boses ng mga pitasero ng rosas ang magtatakda ng tunay na halaga ng bawat bouquet.